Κάποια στιγμή στο Mundial του 2002 Κορέας-Ιαπωνίας θυμάμαι, σαν παιδί στηνόμουν στη τηλεόραση για να δω τα ιστορικά ονόματα του ποδοσφαίρου όπως ο Καφού, Ρομπέρτο Κάρλος, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Ριβάλντο, Ρονάλντο(!!!)…

Προς μεγάλη έκπληξη όλων εμφανίζεται σε ηλικία 21-22 χρονών ένα νεαρός, σχετικά γνωστός, ονόματι Ροναλντίνιο,  που, αν θυμάμαι καλά, έπαιζε τότε στην  Παρί Σεν Ζερμέν. Βέβαια, τότε αυτή η ομάδα δεν διέθετε τα τεράστια ποσά για να φτιάχνει τις εντεκάδες που ζαλίζουν, αλλά ήταν μια ομάδα μεσαίας δυναμικότητας που πάντα είχε μια καλή εμφάνιση στο Champions league.

Ξαφνικά, όλος ο κόσμος γύρισε και θαύμασε αυτό το νεαρό, που μάγεψε τον πλανήτη με τα κόλπα του, ζάλισε τους αντιπάλους με τις ντρίπλες του και μπήκε στην καρδιά μας! Αυτό το παιδί που μεγάλωσε στις φαβέλες της Βραζιλίας, που δεν είχε την πολυτέλεια να βάλει σιδεράκια όταν ήταν μικρός και μεγαλώνοντας χρωστούσε σε όλη την γειτονιά του για να μπορέσει να επιβιώσει.

Άλλωστε, όταν πήρε το πρώτο του μεγάλο συμβόλαιο, ταξίδεψε στη Βραζιλία για να ξεχρεώσει όλους τους ανθρώπους που τον είχαν βοηθήσει. Ναι η ιστορία του θυμίζει λίγο τα παραμύθια που λέμε στα παιδιά, με το παιδί που δεν είχε τίποτα μεγαλώνοντας και ξαφνικά κατακτά τον κόσμο και αυτό μας έκανε να τον αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο.

Για εμένα αυτός ο παίκτης μπορούσε να γράψει χρυσές σελίδες και να πετάξει έξω ονόματα σαν το Maradona,Pele, Cruijff (Κρόιφ), καθώς πολλές φορές ούτε οι ίδιοι οι συμπαίκτες του δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα κόλπα του. Μια μπαλιά του κρυφή μπορούσε να βγάλει 3 παίχτες μόνους απέναντι στον τερματοφύλακα, τα σουτ του ήταν τόσο περίτεχνα που μας άφηναν άφωνους… μόνο μετά το replay καταλαβαίναμε τι έγινε!

Θα μπορούσα να γράψω 100 σελίδες για να υμνήσω αυτό το ταλέντο, αλλά θα αρκεστώ να αφήσω μια πικρία για τα λάθη που έγιναν. Κατανοώ το ότι ένας άνθρωπος που δεν είχε ποτέ τίποτα και ξαφνικά έχει τον κόσμο -κυριολεκτικά- στα πόδια του, που γίνεται πρωτοσέλιδο στο διεθνή αθλητικό τύπο, που γίνεται το είδωλο εκατομμυρίων παιδιών μικρών και μεγάλων, θα βυθιστεί σε ένα βαθμό στην ονειρεμένη ζωή που του εξασφαλίζει το άφθονο χρήμα.

Όμως εκεί η αθλητική ζωή περνά αναγκαστικά   σε δεύτερη μοίρα.

Το αποτέλεσμα είναι να μην φτάσει ποτέ το 100% των δυνατοτήτων του και να αφήσει όλους εμάς που τον θαυμάζουμε να απογοητευτούμε. Βέβαια δεν το λέω με κακία αλλά σαν ένα παιδί που προσπαθούσε πάντα να αντιγράψει τα κόλπα του και πίστευε ότι αυτός ο παίχτης θα έγραφε ένα θρύλο. Λοιπόν για κάποιους από εμάς είναι ένας θρύλος και ευτυχώς έχουμε τα video ακόμη να χαζεύουμε και να τον υμνούμε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλούμε γράψτε το σχόλιο σας
Παρακαλούμε γράψτε το όνομα σας