Σε μια εποχή όπου η πολιτική ασάφεια και η αντιφατικότητα κυριαρχούν, το ανέκδοτο ποίημα του Κίμωνα Ρηγόπουλου, με τίτλο "Ταυτοπροσωπία", έρχεται να φωτίσει τις αντιφάσεις του δημόσιου λόγου. Ο ποιητής αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν οι συμπολίτες του να ανακηρύσσουν τον ίδιο άνθρωπο ήρωα της εβδομάδας και αποδιοπομπαίο του μήνα, μια εικόνα που αποτυπώνει την επιφανειακή και συχνά ανυπόστατη στάση του πολιτικού μας συστήματος.
Ο Ρηγόπουλος, με την ευφυΐα του, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της Άλγεβρας για να αναζητήσει μια λύση σε αυτή την πολιτική παραδοξότητα. Ωστόσο, διαπιστώνει ότι η αξία των αισθημάτων των πολιτών παραμένει ασαφής και δύσκολα μετρήσιμη. Αυτή η αναζήτηση για μια λογική εξήγηση μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής, όπου οι αξίες και οι ηρωισμοί εναλλάσσονται συνεχώς.
Με μια δόση ειρωνείας, ο ποιητής αναρωτιέται για τα "μεγαλεία" που τόσο επιθυμούν οι συμπολίτες του, υπονοώντας ότι η επιθυμία για αναγνώριση πολλές φορές υπερβαίνει την ανάγκη για ειλικρινή δράση. Η λαϊκότητα που αναζητούν φαίνεται να είναι περισσότερο μια επιφανειακή ανάγκη, παρά μια ουσιαστική επιθυμία για αλλαγή. Κάπως έτσι, η θλίψη γίνεται η μόνη σταθερά σε μια κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει την κατεύθυνσή της.
Το ποίημα του Ρηγόπουλου δεν είναι απλώς μια καυστική κριτική, αλλά και μια πρόταση για αναστοχασμό πάνω στην πολιτική μας πραγματικότητα. Μέσα από την τέχνη του, μας καλεί να αναλογιστούμε τις επιλογές μας και να επαναστατήσουμε ενάντια σε μια κατάσταση που έχει γίνει παγιωμένη. Η ελπίδα βρίσκεται στην ατομική και συλλογική μας αναγνώριση των αξιών που πραγματικά μετράνε.
